Tarasy - ogrody bahaickie na Górze Karmel w Hajfie

niedziela, 14 lutego 2010 14:10

Jest zmierzch 22 maja 2001 roku. Ponad 4 500 osób, w tym około 3 300 bahaitów reprezentujących ponad 200 krajów i terytoriów Ziemi, zgromadziło się u podnóża Góry Karmel, w Hajfie, w Izraelu. Są tutaj by uczestniczyć w otwarciu Tarasów Mauzoleum Baba, projektu rozpoczętego dziesięć lat temu, który odmienił starożytne, surowe oblicze góry w 19 majestatycznych ogrodów schodzących kaskadą w dół całym zboczem góry.

http://www.ganbahai.org.il/en/

Wiara Baha’i, założona w 1844 roku, jest najmłodszą spośród monoteistycznych religii świata. Jej założyciel, Baha’u'llah, spędził ostatnie lata Swego życia na Ziemi Świętej jako więzień Imperium Osmańskiego, a administracyjne oraz duchowe centrum Wiary zostało ustanowione w bliźniaczych miastach Akki i Hajfy współczesnego Izraela. Bahaici stworzyli światowej klasy ogrody by upiększyć Mauzoleum Baba, drugie najświętsze miejsce ich Wiary. Ogrody te stanowią dla tysięcy zwiedzających przestrzeń na kontemplację, w której uporządkowane kwiatostany, fontanny oraz płynąca woda podkreślają naturalne rozmiary drzew i krzewów. Są oazą spokoju w sercu głośnego, portowego miasta. Począwszy od oficjalnego otwarcia 22-23 maja, ogrody będą otwarte dla zwiedzających codziennie i bezpłatnie.

By upamiętnić otwarcie Tarasów, norweski kompozytor Lasse Thoresen skomponował oratorium, a Tolib Sahidi z Tadżykistanu - symfonię. Izraelska Północna Orkiestra Symfoniczna z Hajfy, pod batutą Stanleya Sperbera, będzie akompaniować uznanym solistom instrumentalnym, jak i śpiewakom z Kanady, Austrii oraz Stanów Zjednoczonych, z towarzyszeniem Państwowego Chóru Transylwanii z Cluj, w Rumunii.

Dim lights Embed Embed this video on your site

Dim lights Embed Embed this video on your site

Dim lights Embed Embed this video on your site

Dim lights Embed Embed this video on your site

Oryginalne dzieła orkiestrale uświetnią spektakularną, inauguracyjną iluminację Tarasów, budując światło na świetle jak sznur pereł wokół oświetlonego Mauzoleum.

Wieczorne wydarzenia będą transmitowane przez telewizję drogą satelitarną.

Uroczyste otwarcie dziewiętnastu wspaniałych ogrodów tarasowych, które rozciągają się od podstawy do szczytu Góry Karmel w Hajfie w Izraelu, odbędzie się wieczorem 22 maja 2001 roku - w 158 rocznicę zadeklarowania przez Baba swojej misji. Bab, pierwszy z dwu Założycieli Wiary Baha’i, jest pochowany w Mauzoleum o złotej kopule, umiejscowionym w sercu Tarasów na „górze Pana”.

Dla bahaitów na całym świecie wydarzenie to wyznacza punkt kulminacyjny w procesie rozwoju w ich Światowego Centrum, który rozpoczął się ponad stulecie temu. W 1891 roku podczas panowania osmańskiego Baha’u'llah wskazał Swemu synowi ‘Abdu’l-Baha miejsce stałego miejsca spoczynku dla szczątków Baba, Swego Poprzednika, który zginął śmiercią męczeńską. ‘Abdu’l-Baha wzniósł skromne mauzoleum i pochował tam w 1909 roku szczątki Baba w bardzo trudnych okolicznościach.

Późniejszy wzrost i rozwój otaczających ogrodów odzwierciedlał ewolucję i ekspansję wspólnoty bahaickiej. Planowanie było systematyczne, wyfazowane i strategiczne. Podobnie, jak pielęgnowano i dbano o ogrody, tak i światowa wspólnota wyłoniła się pod kierującą ręką wyznaczonego następcy ‘Abdu’l-Bahy, Shoghi Effendiego. Górna struktura o złotej kopule, dzięki której Świątynia stała się najlepiej znanym punktem charakterystycznym Hajfy, została ukończona w 1953 roku pod jego nadzorem. Jej ukończenie nadało duchowego impetu wspólnocie bahaickiej do rozpowszechniania Sprawy Baha’u'llaha w nowych krajach i na nowych obszarach, wyrastającej z trwale ustanowionego centrum.

Dziewięć podstawowych tarasów poniżej Świątyni zbudowano również we wczesnych latach 50. W kolejnych latach kupowano okoliczne działki, aż zdobyto cały konieczny teren na własność. Rozprzestrzeniając się poza bezpośrednie otoczenie Świątyni ogrody przekształciły jałowy stok góry w sanktuarium przyrody w środku rozbudowującego się miasta Hajfy. Podobnie, jak tysiące wspólnot w miastach, miasteczkach i wsiach na całym świecie ogrody przedstawiają wizję ufności w przyszłość.

Decyzja podjęta w 1987 roku, by ukończyć ogrody i budynki administracyjne zelektryzowała miliony bahaitów, ustanowionych już wtedy w ponad 150 krajach. W 1990 roku rozpoczęła się ostatnia faza rozwoju z budową 19 tarasów zaprojektowanych przez kanadyjskiego architekta Fariborza Sahbę, który był również kierownikiem budowy dla całego kompleksu.

Wobec ponownych prześladowań bahaitów w Iranie w tym czasie światowa wspólnota zebrała konieczne zasoby finansowe i ludzkie i górę została przekształcona. Obecnie Tarasy rozciągają się na kilometr ku szczytowi góry sięgając wysokości 225 metrów a ich teren obejmuje górę od 60 metrów do 400 metrów. Chcąc stworzyć nieprzerwany ciąg dla pieszych skonstruowano dwa mosty nad poprzecznymi ulicami.

Ogrody tarasowe potęgują duchowe znaczenie Mauzoleum Baba, Który przepowiedział nadejście Baha’u'llaha i Którego życie i śmierć wyznaczyły początek okresu nowoczesnego. „Tarasy zostały zaprojektowane w ten sposób, by stworzyć należyte otoczenie i podejście do Mauzoleum Baba” wyjaśnia Pan Sahba. „Świątynia wyobraża cenny klejnot, którego oprawę stanowią Tarasy, podobnie jak złoty pierścień dla cennego diamentu”.

Zaprojektowane w kształcie dziewięciu koncentrycznych okręgów Tarasy wydają się promieniować z Mauzoleum, a ich wszystkie linie i zaokrąglenia kierują uwagę na budynek znajdujący się w ich sercu. Harmonia, symetria i porządek są ważnymi zasadami estetycznymi, od których ogrody przyjmują swój kształt, jako wyraz słów ‘Abdu’l-Bahy: „To naturalne dla serca i ducha, by czerpały przyjemność i radość ze wszystkich rzeczy, które wykazują symetrię, harmonię i doskonałość”.

Chcąc osiągnąć symetrię dużą część góry dosłownie przesunięto, kiedy wykopano tysiące metrów sześciennych skał i przemieszczono je, by wyrównać kontury stoku. Ponad 10 000 metrów sześciennych ziemi usunięto tylko z jedenastego i dwunastego tarasu. U stóp Tarasów, jako część prac restauracyjnych Kolonii Niemieckich Templariuszy władze miasta przesunęły część Alei Ben Guriona o 1.86 metra i połączyły ją z początkiem centralnych schodów na Tarasy.

Najtrudniejszą i najbardziej ryzykowną fazą prac przy Tarasach było obniżenie Alei Hatzionut - jednej z najruchliwszych magistrali Hajfy - by przeprowadzić nad ulicą szeroki most dla pieszych. Most sam jest ogrodem, a jego konstrukcja umożliwia odwiedzającym swobodne przejście przez całą długość ogrodów. Dokonano tego w nadzwyczajny sposób, bez przerywania przepływu ruchu ulicznego. Przy jednym końcu budynek o powierzchni 2000 m kwadratowych wraz z centrum dla odwiedzających został wbudowany w górę poniżej poziomu tarasu.

Przez całą długość Tarasów zachowano wrażenie ciągłości, a hałas miejski jest wyciszony dzięki łagodnemu szmerowi wody, która strumyczkami spływa w dół po bokach schodów i poprzez system fontann. Kamień z Sajur i Jatt, którego użyto do budowy Tarasów, został wybrany, by odzwierciedlać starożytne dziedzictwo Ziemi Świętej. Został wydobyty w Izraelu i poddany obróbce w Nazarecie. Trzy pokolenia rodziny, która jest właścicielem fabryki, w której przygotowywano kamień z Sajur, pracowały nad projektami bahaickimi od czasu pierwszych prac przy Świątyni. Balustrady i niektóre fontanny zostały wyrzeźbione we Włoszech. Centralną część każdego tarasu wybrukowano kamieniami z unikatowymi ręcznie rzeźbionymi motywami i różnymi wzorami, które przydają wyjątkowości całemu harmonijnemu projektowi. Plac wejściowy przy Alei Ben Guriona również się wyróżnia dzięki swym marmurowym kaskadom, strumyczkom i wyjątkowej fontannie w kształcie gwiazdy w sercu szesnastu kryształowych zbiorników z wodą w kształcie diamentów, które tworzą dwa poziomy szklanych powierzchni.

Tarasy są nie tylko bogate w piękno, lecz także bogate w symbolikę. Dziewiętnaście Tarasów reprezentuje Baba i Jego pierwszych osiemnastu wyznawców. Bogate oświetlenie Tarasów i Mauzoleum wyraźnie kontrastują z warunkami, w których Bab był więziony w odległej twierdzy w północnym Iranie, gdzie odmówiono mu jednej świecy, przy której mógłby widzieć w nocy. Nawet niektóre rośliny są głęboko symboliczne dla bahaitów. Na dziewiątym tarasie, tuż poniżej Świątyni, rosną dwa młode drzewka pomarańczowe, które wyrosły z nasion drzewa pomarańczowego rosnącego na dziedzińcu domu Baba w Szirazie w Iranie, zanim został zniszczony przez islamskie władze rewolucyjne w tym kraju.

Architekt projektując ogrody, by przydać piękna Świątyni, przekazać część bogactwa jej historii i oddać symbolikę jej istotnych prawd duchowych, zwraca również uwagę na ekologie tej okolicy.

Każdy taras ma trzy części ogrodowe. Część środkowa jest ogrodem typu francuskiego z trawą gatunku Zoysia, całorocznymi rabatami kwiatowymi, żywopłotami z santoliny, durantami i starannie przyciętymi drzewami.

Część boczna jest mniej formalna z kwitnącymi drzewami i wiecznie zielonymi krzewami charakterystycznymi dla Środkowego wschodu, włącznie z dobrze znoszącymi suszę i mało wymagającymi sukulentami, oleandrami, rozmarynem, oliwkami, dżakarandami, koralami i plumeriami. Kwiaty dzikie i cebulowe obficie kwitną od grudnia do kwietnia, zaś kwitnące drzewa i krzewy kwitną wiosną i latem.

Trzeciej części pozostawiono swobodę, by rozwinęła się w naturalne zarośla tworzące korytarze, którymi mogą przechodzić zwierzęta.

Miejscowe zwierzęta takie, jak mangusty, jeże, żółwie lądowe i gady wróciły do korytarzy stworzonych na brzegach Tarasów. Miejscowe ptaki, włącznie z niebieskimi zimorodkami, krukami, ziębami, przepiórkami, dudkami, jastrzębiami, sowami, turkawkami, słowikami, sójkami również się tam zagnieździły. Sprowadzono pożyteczne ptaki i insekty, jak modliszki i pająki, które pożerają inne insekty, by stworzyć naturalną barierę dla szkodników i zmniejszyć zastosowanie pestycydów.

Dla pielęgnacji ogrodów połączono starożytne i nowoczesne praktyki ogrodnicze, od użycia nawozu naturalnego i kompostowania po skomputerowany system irygacyjny. System nawadniania Tarasów, który kładzie duży nacisk na oszczędność wody , jest przykładem połączenia starego i nowego. Urządzenia skrapiające, natryskujące, nawadniające kroplami są dostosowane do zapotrzebowania na wodę różnych roślin, woda w fontannach jest recyklowana, zaś takie działania, jak nawożenie, przycinanie wczesnym latem na czas suszy i podziemne nawadnianie kropelkowe ograniczają parowanie wody. Na bardziej stromych stokach, o nachyleniu od 30 do 60 stopni roślinność odporna na suszę, jak bluszcz, jałowiec i cyprysowate ograniczają erozję podczas deszczów i utrzymują geometrię stoku przy niewielkich zabiegach pielęgnacyjnych.

Przekształcenie Góry Karmel wyznacza punkt kulminacyjny w jej długiej historii, kiedy to była świadkiem obecności proroków i tych, którzy oczekiwali powrotu proroków. Kolonia Niemieckich Templariuszy u stóp góry z dziewiętnastego wieku jest dowodem istnienia jednej z takich grup. Pierwsza faza restauracji Kolonii od portu w Hajfie po wejście na plac przy pierwszym tarasie została ukończona przez władze miejskie Hajfy. Te projekty tworzą razem jeden z najdłuższych i najciekawszych układów urbanistycznych w rejonie Morzą Śródziemnego. Gdy zostanie zakończony, urzeczywistni się wizja ‘Abdu’l-Bahy, że „osoba stojąca na szczycie Góry Karmel będzie spoglądać na najbardziej podniosły i majestatyczny obraz na całym świecie”.

Podczas, gdy ogrody przy Światowym Centrum Bahaickim maja dla bahaitów wielkie znaczenie religijne, możliwe jest, że coraz bardziej będą stawać się ośrodkiem zainteresowania innych osób odwiedzających Izrael. Wraz z otwarciem Tarasów oczekuje się, że napływ takich gości w istotny sposób się zwiększy i przysporzy miejscowej gospodarce dochodów z usług turystycznych i handlu. Świątynia o złotej kopule w Hajfie jest jednym z sześciu czy siedmiu najczęściej odwiedzanych miejsc w Izraelu i z pewnością stanie się jeszcze bardziej popularnym celem odwiedzin dla gości i pielgrzymów wszystkich wyznań.

Budynki administracyjne Wiary, które również właśnie zostały ukończone, harmonizują z racjonalnymi i duchowymi celami i z ogólnym stylem centrum. Budynki zostały zaprojektowane przez kanadyjskiego architekta Hosseina Amanata. Ich obecność na stoku góry świadczy o trwałości Bahaickiego Centrum Światowego i o przekonaniu Wiary do odnowy cywilizacji. Wraz z Tarasami informują o pełnym ustanowieniu tego najnowszego na świecie centrum religijnego.

Fakty i Liczby

19 Tarasów rozciąga się na 1 kilometr w górę Karmelu, najszersze miejsca mają 400 m.
Część Alei Ben Guriona została przemieszczona przez władze miejskie Hajfy o 1,86 m, by połączyć ją z Tarasami.

Mosty jedności

Aleja Hatzionut została obniżona o 5 m w niektórych punktach, by zbudować nad ulicą przejścia dla pieszych.
150 ton stalowych umocnień i 1000 metrów sześciennych betonu użyto na budowę mostów dla pieszych.
Most nad ulicą `Abbas został zdemontowany w ciągu jednej nocy i struktura nowego mostu została położona na jego miejsce.
Dwa tunele dla pieszych zostały zbudowane pod Aleją Hatzionut i ulicą Yefe Nof, by stworzyć bezpieczne skrzyżowanie dla pieszych.

Flora i fauna

Centralna część każdego tarasu została zasadzona trawą Zoysia, całorocznymi rabatami kwiatowymi, żywopłotami z santoliny i duranty, krzewami i starannie przyciętymi drzewami.
Na częściach bocznych każdego tarasu rosną odporne na suszę, mało wymagające sukulenty, oleandry, rozmaryn, oliwki, dżakarandy i plumerie.
Trzeciej części pozostawiono swobodę, by rozwinęła się w naturalne zarośla tworzące korytarze, którymi mogą przechodzić zwierzęta.
Odporna na suszę roślinność, jak bluszcz, jałowiec i cyprysowate, została zasadzona na bardziej stromych zboczach.
Ptaki, jak niebieskie zimorodki, kruki, zięby, przepiórki, dudki, jastrzębie, sowy, turkawki, słowiki, sójki oraz zwierzęta takie, jak langusty, jeże, żółwie lądowe i gady mieszkają wokół Tarasów.

Pielęgnacja ogrodu

Ok. 70 pracowników ze wszystkich kultur i religii oraz 30 woluntariuszy bahaickich z ok. 12 krajów stanowi personel ogrodniczy Bahaickiego Centrum Światowego.
Do pielęgnacji ogrodów zastosowano połączone starożytne i nowoczesne praktyki ogrodnicze, jak nawożenie i kompostowanie po skomputeryzowane systemy nawadniające.
Stosuje się naturalną ochronę przed szkodnikami dzięki wprowadzeniu pożytecznych ptaków i owadów.

Woda

Urządzenia zraszające, natryskujące i system nawadniania kropelkowego zapewniają zaopatrzenie w wodę różnym roślinom.
Woda w fontannach pochodzi z obiegu zamkniętego i jest filtrowana.
System rur melioracyjnych odprowadza nadmiar wody deszczowej i zapobiega podtapianiu.
W pełni zautomatyzowane, o obniżonym ciśnieniu urządzenia zapobiegają cofaniu się wody we wszystkich liniach nawadniających, pozwalają na użycie wody opadowej w systemie nawadniającym oraz na efektywne nawożenie.
Praktyki pozwalające na ograniczone zużycie wody, jak nawożenie, przycinanie na okres suszy wczesnym latem i podziemne nawadnianie kropelkowe ograniczają parowanie.

Kiedy w 1998 roku Światowe Centrum Wiary Baha’i zamówiło u norweskiego kompozytora Lasse Thoresena muzykę na oficjalne otwarcie Tarasów Mauzoleum Bab’a na Górze Karmel w Hajfie, w Izraelu, w maju 2001 roku, było to wezwanie do stworzenia utworu muzycznego odpowiadającego podniosłości, pięknu, radości i dramatowi wielkiego wydarzenia - koncentrując się na cierpieniu i zwycięstwie Proroka Bożego; utworu, który jednocześnie byłby pełny, melodyjny i przystępny dla publiczności.

Poszukując inspiracji w świętych pismach Wiary Baha’i Thoresen sięgnął po Tablicę Karmelu, napisaną przez Baha’u'llah’a w 1890 roku podczas jednego z Jego pobytów na tej świętej górze. Bahaici widzą w tej Tablicy kartę ustanawiającą duchowe i administracyjne centrum. Napisana w formie dialogu między Bogiem a górą, Tablica pozwala się interpretować jako oratorium, dzieło muzyczne oparte na świętym temacie ze śpiewakami przedstawiającymi różne postacie.

Tekst uosabia Górę Karmel jako postać kobiecą pragnącą ponownie połączyć się ze swym Panem. Bóg poprzez Swego Proroka przedstawia postać męską, pociesza ją i zapowiada ustanowienie Swej Siedziby na górze, centrum, z którego będą płynęły na świat siły duchowe. Zwraca się do góry w mocnych i poetyckich słowach mówiąc: „Wołaj do Syjonu, o Karmelu i zapowiadaj radosną nowinę: nadszedł Ten, Który był ukryty przed oczami śmiertelnych!” Karmel przedstawia nie tylko górę w znaczeniu fizycznym, lecz również odnowę stosunku człowieka do Boga. Głosy solistów odtwarzają ten dialog, podczas gdy partie solowe splatają się z pasażami chóralnymi, fanfarami i interludiami orkiestrowymi.

Całość:

http://www.bahai.org.pl/?page_id=203#dlaczego_ogrod