Dawid Ben Gurion: "... dla Państwa Izrael zawsze była i zawsze będzie tylko jedna stolica - Wieczna Jerozolima"

wtorek, 13 grudnia 2011 08:53

25 stycznia 1949 roku odbyły się w Izraelu pierwsze wybory do parlamentu izraelskiego nazywanego wtedy Zgromadzeniem Ustawodawczym. Pierwsze posiedzenie konstytuanty odbyło się 14 lutego 1949 roku (15 Szwat - Tu Bi-Szwat, Nowy Rok Drzew) w budynku Agencji Żydowskiej w Jerozolimie (Sochnutu, agencji zajmującej się aliją i jej absorpcją - red.). Większość przedstawicieli zatrzymała się w drodze pod Jerozolimą, by zgodnie ze zwyczajem zasadzić siewki drzew. Od tamtego dnia rytuał sadzenia drzew w Jerozolimie i jej okolicach stał się nieodłącznym elementem obchodów urodzin Knesetu.

Przewodniczący Tymczasowej Rady Państwa profesor Chaim Weizmann rozpoczynając obrady pierwszego posiedzenia Zgromadzenia Ustawodawczego powiedział: "To honor i zaszczyt, że powstaję by otworzyć Zgromadzenie Ustawodawcze, pierwsze żydowskie zgromadzenie naszych czasów, w Jerozolimie, wiecznym mieście. W tym wielkim momencie historii naszego narodu oddajemy cześć i chwałę Bogu Izraela, którego łaska sprawiła, że mamy przywilej ujrzeć odkupienie, po pokoleniach cierpienia i nędzy... Członkowie Knesetu - gratuluję wam pierwszego spotkania. Pamiętajcie, że na was zwrócone są oczy całego żydowskiego świata i towarzyszą wam modlitwa i pragnienie dawnych pokoleń..." (następnego dnia obrad, na specjalnym posiedzeniu, Chaim Weizmann został wybrany na urząd prezydenta Państwa Izrael - red.)

Po dwóch dniach od otwarcia obrad Zgromadzenie Ustawodawcze zdecydowało, że parlament Państwa Izrael będzie nosił nazwę Kneset, pochodzącą od nazwy Mężowie Wielkiego Zgromadzenia, (Mężowie Wielkiej Synagogi - red.) "Anszei haKneset haGedola" - najwyższej władzy mędrców Izraela, powołanej w Jerozolimie w V wieku p.n.e., po powrocie Żydów z niewoli babilońskiej. Liczba członków zasiadających w Knesecie również została określona przez 120 członków Wielkiego Zgromadzenia.

Procedury robocze i tradycje Knesetu pochodzą od Zgromadzenia Przedstawicieli (osiedli żydowskich w Erec Israel - red.), które było wybieralnym organem społeczności żydowskiej w czasach Mandatu Brytyjskiego. Było ono także źródłem systemu wyborów do Knesetu. Kneset przejął niektóre procedury także od Parlamentu Brytyjskiego, "Matki Parlamentów".

Po pierwszym posiedzeniu w budynku Agencji Żydowskiej w Jerozolimie Kneset przeniósł się do Tel Awiwu, przez dziewięć miesięcy posiedzenia odbywają się w kinie "Kesem" (nieistniejący już budynek telawiwskiej opery, w którym mieściło się także kino, plac znajdujący się w pobliżu nosi imię Knesetu - red.) i w hotelu "San Remo".

13 grudnia 1949 roku pierwszy premier Izraela Dawid Ben Gurion oświadczył: "Żydowska Jerozolima jest organiczną i nieodłączną częścią Państwa Izrael, tak samo jak jest nieodłączną [częścią] historii Izraela, wiary Izraela i duszy naszego narodu" a Kneset zdecydował o przeniesieniu swojej siedziby na stałe do Jerozolimy.

Posiedzenia odbywały się do 13 marca 1950 roku, jak to pierwsze, w budynku Agencji Żydowskiej, gdy Kneset przeniósł się do Froumine House (Bejt Froumine) przy ulicy Króla Jerzego (King George Street, centrum Jerozolimy).

Posiedzenia Knesetu odbywały się tam ponad 16 lat.

25 lipca 1966 roku prezydium Knesetu we współpracy ze Stowarzyszeniem Architektów i Inżynierów ogłosiło otwarty konkurs na projekt stałej siedziby parlamentu w kompleksie budynków rządowych w Giwat Ram. Podczas trwania konkursu podano do wiadomości publicznej, że baron James de Rothschild zapisał w testamencie na budowę budynku 6 milionów lir izraelskich (szterlingi izraelskie, waluta obowiązująca do 1980 r. - red.). 14 października 1958 roku, w obecności wdowy po baronie (Dorothy de Rothschild), położono kamień węgielny nowego budynku. Państwowa uroczystość oddania budynku odbyła się 30 sierpnia 1966 roku.

Tekst i fotografie: www.knesset.gov.il

Tytuł zaczerpnięty z oświadczenia Dawida Ben Guriona wygłoszonego w Knesecie 13 grudnia 1949 roku a będącego reakcją na Rezolucję nr 303 Zgromadzania Ogólnego ONZ, która umiędzynarodowiła Jerozolimę.

Teksty oświadczeń Dawida Ben Guriona z 5 i 13 grudnia 1949 roku dotyczące Jerozolimy w języku angielskim tutaj.

Ciekawy artykuł z Jerusalem Post, także w języku angielskim, tutaj.